Marie Rietberg vertelt, Halo luitjes,

on 20 februari 2013

Ik ha joeli een verhaaltje vertellen uit de Japanse bezettingstijd. Eh hebeur. Loh! Djaman Nippon wij moeten alles selef doen, ister niet baboe toh! En mijn susje Paula moet met tante Mien tjoetji pakaian van ons allemaal. Elke dag sij doen dat bij de soemoer, want aer leiding duur toh. Op een papan tjutje (een wasplank) en zittend op een dingklik,(laag krukje). Drie maanden later is Paula kniejennja en enkels dik en sij kan niet meer lopen. Aduh, kasian betoel!

Mijn moeder sij roep dokter en die dokter hij seg: Ik kan haar niet beter maken. Misschien als Hollanse tijd kom terug sij kan heopereerd worden, maar nu kan niet en later sij kan nooit meer lopen en dansen. Adoe, kasian mijn susje! Sij lig maar op de krosi malas als wil bajen sij wor hegotong op de korsi malas naar de kamar mandi en de hele dah maar liggen in de voorhalarij. In de tijd van si Nippon wij verdienen hel met breien van speelpakjes en sokken en eens per maan mijn tante Mien sij breng die breispul naar toko Bombai op Pasar Baroe. Maar op een dag di eihenaar van die toko hij kom bij ons wan ister Nippon hij wil erh veel hebreide speelpakjes hebben voor sturen naar Japan en hij seg aan die orang Bombai als volhende week isterniet, awas. Dus die orang Bombai hij kom thuis en hij siet Paula op die krosi malas. Waarom die meisje hij vraah aan tane Mien, en tante Mien sij vertel hoe de vork in de steel. Oh, ik heb een vriend hij is knappe tabib (arts) en tanggoeng hij kan beter makan haar. Mijn moeder sij wor heroepen en toen sij seg apa boleh boeat, behandel mijn dochter maar. Paula zij huil: ik wil niet dat die wong iring mij aanraak..

Maar toh de volgende dah die tabib hij kom en hij seh tegen mijn moeder U moet ketoembar goreng in minjak samin en toen heel heet hij pidjit Paula met die warme olie en daarna hij verbin haar vanaf haar lies tot en met haar tenen van allebeide benen. Paula sij hil heel hard toen hij pidjit en daarna de tabib seg van nu af aan sij mag heen rundvlees eten en als groente alleen maar bajem merah. Verder heen suiker maar madoe e en als sarapan twee heklutste eieren met goela djawa en als ik kom teruh over een week en noh niet over ik heef haar pillen van tai koeda.

Na een week di tabib hij kom teruh, hij maak verban los en betoel-betoel knieën en enkels van si Paula kempes en Paula sij kan weer lopen en nu op haar ouwe dah sij doet aan stijdansen, country- en linedancing.

Hebat, boekan. En je siet maar, de wonderen sijn de wereld nog niet uit!
Hroetjes van tante Non.

Michel van RuyvenMarie Rietberg vertelt, Halo luitjes,